Kanser Sonrası Değişen Hayatım

2 Şubat 2007 günü yıllardır  rutin kontrollerim için gittiğim Medica Tıp Merkezi, salonunda piyanosu, yüksek tavanlı nostaljik mimarisi ve yemyeşil bahçesiyle beni bekliyordu hatta bana bir sürpriz hazırlamıştı. Ama ben olacaklardan habersizdim. Sevgili Radyoloji Uzmanı doktorum Cihangir Karaaslan da her zamanki pozitif gülümsemesi ile beni karşıladı.O da biraz sonra olacaklardan habersizdi. Ultrason çekimleri başladı. Cihangir Hoca’nın yüzü biraz asıldı hissettim ama ben başta umursamadım. Sağ mememde 2 kitleyi evde ben de muayenem esnasında hissetmiştim. Ultrasondan sonra hocam mamografi istedi. Mamografiye girip çıktım en son MR istiyorum dediğinde bir şeylerin ters gittiğini anladım. Ama çaktırmadım. Ben MR’dan çıktığımda Çiğdem can arkadaşımın gözlerinin kızarmış olduğunu fark ettim. Ona soran gözlerle baktım ancak o bana belli etmemeye çalıştı. Odadan kaçtı. Cihangir Bey’in bana açıklama yapmasını beklemeye karar verdik. Ve MR sonrası doktorum kitlelerimin kötü olduğunu tahminen ameliyat olmam gerektiğini söyledi. Çiğdem bembeyaz olmuştu ben sağlam durmam gerektiğinin farkındaydım. Ağlayamadım. İçimden tek geçen düşünce  “Herşeyin Allah’tan” olduğunu söylemek oldu. Çok şükür ki tedavisi vardı ve erken teşhisti. 8 Şubat günü doktorum Prof. Tarık Akçal ilk ameliyatımı gerçekleştirdi ve kitlelerimi temizledi. Mememi boşalttı. Yani mastektomi yaptı. 12 Şubat günü de 2. ameliyatla estetik cerrahım Prof. Dr.Akın Yücel meme silikonumu taktı. Buraya kadar işin cerrahi kısmıydı. Hastalığın çok başındaydım ve erken teşhisle kurtulmuştum. En önemli ikinci unsur da cerrahım sadece kitleleri alıp çıkmamış beni riske etmemek için mememi boşaltıp beni kurtarmıştı. İkinci süreç kemoterapiydi. Ucunda ışık olmadığı düşünülen kemoterapi. Ama ben ilk baştan beri tünelin sonunda bir ışığa varacağımı biliyordum. O çok enteresan herkesi kusturan, halsiz bırakan, kel bırakan bir süreçti. Ama ben en başında beynime istifra etmeyeceğim ve halsiz hissetmeyeceğim komutunu vermiştim ve 4 kemo gördüm asla kusmadım kan değerlerim yerde sürünse de ben işe gitmeye devam ettim.Nihayetinde kel de kaldım. Kemoterapiden 14 gün sonra duşta bir anda tüm saçlarım küvete kendini bıraktı (ama ben 15 senedir kısa saçlı olduğum için uzun saça sahip olanlardan daha az şiddette bir sarsıntı yaşadım sanıyorum). Kellik bana çok enteresan bir yol açtı bu arada. Öncelikle KANSER=ÖLÜM değil. Kanser =Yeni ufuk,yeni hayat ve yeni başlangıçlar olarak bana geri döndü..

23 yıllık işimi kendi isteğimle bıraktım, hayatımda hiç bilmediğim tekstil ve sağlık sektöründe işe başladım. Tüm bunlar bir şapka içindi. Kel kaldığımda kafamı örtecek, kelliğimi kapatacak, ilacın yan etkisi olan terlemeyi yok edecek bir şapka bulamadım. Ve bir gün uykudan uyandığımda evde “buldum buldum” diye koşmaya başladım. Çiğdem’in hayret dolu ve delirdi sonunda benim arkadaşım diyen bakışlarının  şiddetine rağmen ben koşmaya devam ettim ve heyecanım bitince onunla fikrimi paylaştım.Ve biz arkadaşım ve ortağım Çiğdem’le “Kemoterapi Şapkasını” bir yıl süren koşturma sonrasında piyasaya sunduk  ve kanser hastaları ile paylaştık.

Kanser bana bir bonus vermişti. Ben bu bonusu iyi kullandığıma inanıyorım.

Bir Anı:

Bir gün Çapa Tıp Fakültesi önünde bir bayanla karşılaştım şapkamızı takmıştı, inanılmaz sıcak bir gündü ve hastane bahçesinde bankta oturuyordu.Yanına gittim kim olduğumu söylemeden “Şapkanız çok değişikmiş, nerden aldınız ” dedim. “Oğlum internetten almış çok beğendim, hem güneşten koruyor hem kelliğimi kapatıyor hem de terimi alıyor kızım, bu şapkayı yapandan Allah razı olsun ”dedi.  O an bir insanı mutlu etmenin hazzıyla dünyalar benim oldu, sevinçten gözümden yaş geldi. Bence hayatta ki en güzel şeylerden birisi de hayır duası almaktır. Anneannem öyle derdi. “Hayatta hayır dua al kızım Allah katında makbule geçersin.” Umarım canım anneannemde beni olduğu yerden seyredip tebessümünü bana göndermiştir.

Sevgiler

Nermin Ceri